En yaman dağların ulaşılmaz sarp kayaklıklarına yaptığı, eşine olduğu kadar yıllar boyunca yuvasına da sadık kalan bir kartalın gözlerinden görülebilirdi bu dünya bu kadar yukarıdan....
“İnsan kendini kıldığı şeyden başka bir şey değildir. Bu varoluşculuğun ilk ilkesidir.” …İşte yeniden başlamışlardı cümlelerine, beni sessiz derinliğimden uyandırarak. Ne kadar olmuştu-tabii bu cehennemde...
Göğüs boşluğunun genişlemesiyle dolan hava, hiç boşluk kalmamalı emrini gerçeğe dönüştürmek istercesine ciğerlerin içerisine…Ve derin bir nefesin vermiş olduğu uyanış, sanki bir kabustan kaçarcasına…Ayağa kalkış;...
Laktik asit, adrenalin…. Kontrol edilemez bir soluk alıp verme sanki akciğerler onu vücut boşluğuna hapseden kaburgaları parçalayacakmışcasına…Dolaşmın hızlanması, kaslarda başlayan sıcaklığı takiben artan yorgunluk ve acı… Durmam...